چیزی که میخواستید پیدا نشد. از جستجو کمک بگیرید.
دوتا ( دوتار )
« تا » مخفف « تار » است و تار رشته هایی است که بر سازهای رشتهای میبندند. در شعر حافظ منظور از دوتا همان دوتار است که به دلایل گونان از جمله ضرورت وزنی، مخفف شده است. دوتار یکی از سازهای مضرابی موسیقی ایرانی است و همانگونه که از نام آن پیداست، دارای دو سیم (تار) است. این ساز را معمولاً با مضراب نمیشود و با ناخن، به آن زخمه میزنند.
دوتار پیشینهای چند هزار ساله دارد. امروزه حوزههای نواختن دوتار عبارتاند از شهرهای خراسان بزرگ، نواحی ترکمننشین شمال شرق از جمله استان گلستان و بخش علیآباد کتول و همچنین برخی مناطق استان مازندران. مردم مناطق خراسان قصهها و داستانهای خود را در قالب آهنگهایی زیبا سینه به سینه به نسلهای کنونی منتقل کردهاند.
دوتار متشکل است از یک ماسه گلابی شکل، یک دسته، سیمها، گوشیها و بقیه اجزا که در تصویر زیر به آنها اشاره شده است:
از نوازندگان چیرهدست دو تار میتوان به اساتید زیر اشاره کرد:
قربان سلیمانی
عثمان محمدپرست
سهراب محمدی
غلامعلی پورعطایی
ابیات حافظ که در آنها نام دوتار(دوتا) آمده است:
ساقی نامه
مغنی، ملولام دوتایی بزن // به یکتایی او که تایی بزن